PISMO KRALjA STEFANA DABIŠE DUBROVČANIMA O OVLAŠĆENjU DRAGOJU GUČETIĆU U VEZI SA DUGOM NOVAKA MAĆEDOLA | Plemenito

PISMO KRALjA STEFANA DABIŠE DUBROVČANIMA O OVLAŠĆENjU DRAGOJU GUČETIĆU U VEZI SA DUGOM NOVAKA MAĆEDOLA | Plemenito

PISMO KRALjA STEFANA DABIŠE DUBROVČANIMA O OVLAŠĆENjU DRAGOJU GUČETIĆU U VEZI SA DUGOM NOVAKA MAĆEDOLA


Napomena

Ovim pismom kralj Stefan Dabiša podsjeća dubrovačke vlasti da je ranije, marta 1392. godine dao ovlašćenje vlastelinu i trgovcu Dragoju Gučetiću i njegovoj braći da naplate novac od Novaka Maćedola za neisplaćen zakup carine u Srebrenici. Dabiša zahtijeva da se u pogledu njegovog duga učini prema njegovoj želji i da se to pitanje dalje ne odlaže. Pismo zavšava datumom i mjestom, tako da znamo da je nastalo 6. juna 1392. godine u Bradini na Ivanu. Orginal povelje se danas nalazi u Državnom arhivu u Dubrovniku. Ranija izdanja: K. Jireček, Spomenici srpski, 39–40, br. 26; E. Fermendžin, Acta Bosnae, 564, dok. br. MDXI, post. nr. CCLXII (regest); T. Smičiklas etc, Diplomatički zbornik Kraljevine Hrvatske, Dalmacije i Slavonije XVII, Zagreb 1981, 442, dok. br. 323.


Literatura: Građa o prošlosti Bosne 2, Banja Luka 2009, 91-98, ( povelju priredili A.Fostikov-N. Isailović).

Prevod

U ime Hrista, amin. Od kraljevstva mi da je svakome na znanje, da su Dragoje Gučetić sa braćom i Novak Maćedol sa braćom zakupili od gospodina kralja Tvrtka marta meseca 1389. godine od rođenja Hristovog, carinu srebreničku i Ponor, na dve godine po 425 litara finog srebra, za svaku godinu po pola: polovinu spomenutih carina imao je da drži Dragoje sa braćom, polovinu Novak Maćedol sa braćom. I Dragoje sa svojom braćom platio je u potpunosti i pošteno sav njihov deo koji je trebalo da plate i odbivši dvadeset dana kada nisu držali spomenute carine zbog smrti kralja Tvrtka i odbivši ostale štete koje su imali u spomenutim carinama i odbivši što su dali u srebru, u sviti, u platnu i u bisernoj dugmadi, i odbivši za Pustu Srebrenicu. Odbivši sve gore zapisano i učinivši čist račun, ostao je dužan kraljevstvu mi Novak Maćedol sa bratijom devedeset i pet litara fina srebra. I zbog tog duga Novaka i njegove braće nismo hteli da isplatimo Dragoju i njegovoj braći (ono) što im je ostao dužan gospodin kralj Tvrtko za mnoge potrebe i rabote i nismo hteli da im isplatimo bisere i biber što je uzeo kralj Tvrtko Alovizu, bratu Dragojevom, kada je Aloviz išao u Ugre i zato ja, kralj Dabiša, dali smo Dragoju Gučetiću i njegovoj braći i svakome od njih svu našu moć, snagu, pravdu i ovlašćenje, da od danas nadalje, umesto nas, u Dubrovniku i u Mlecima i u svim krajevima, Dragoje i njegova braća i svaki od njih pojedinačno može upitati i uzeti na pravdu i izvan pravde Novaka Maćedola i njegovu braću i svakoga od njih kao naše carinike i kao one koji su držali carine naše, a nisu isplatili devedeset pet litara finog srebra. Toliku moć i snagu, vlast, pravdu i ovlašćenje neka imaju Dragoje i njegova braća, i svako od njih prema spomenutom Novaku i njegovoj braći i svakom od njih kao carinicima – našim dužnicima, koliku je imao kralj Tvrtko za života i koliku ja kralj Dabiša, gospodin i naslednik imam u gospodstvu i svemu ostalom od gospodina Tvrtka kralja. A tome su ručnici i svedoci kraljevstva mi: dvorski Gojak Dragoslavić i knez Dragić Hrvatinić i naš verni i veoma ljubljeni protovestijar Žore i naš poštovani kapelan pop Milac i Juraj Voletić. Pisano na Ceceni, u dvoru spomenutog našeg protovestijara Žorete, u godini od rođenja Hristovog 1392. godine, šestog dana meseca marta.

 

Zapis na srpskoslovenskom jeziku:

Ja, Rusko, logotet dubrovački, sin meštra lekara Kristofora, prepisah od početka napisano, što je doneo Radoslav Šemković od gospodina kralja bosanskog, a po zapovedi gospodina kneza Mišeta Bobaljevića i njegovog Malog veća.